Wednesday, September 30, 2015

Vende që i dua në Tiranë: Hemingway Bar Tirana

Nuk di sa lokale ka saktësisht në Tiranë, por di që ka shumë të tillë pa personalitet, shije apo avantazh konkurrues.
Dëshira për të patur një lokal, ku të jesh ‘pronari’ (dhe të dukesh interesant në sy të të tjerëve) zakonisht nuk është premisë për sukses. Përvec faktit që ky është një biznes shumë i vështirë në vetvetë, këtu në Tiranë shtohet edhe fakti që tregu dhe konkurrenca janë  në përjesëtime të zhdrejta.  
Me një fjalë kjo punë bëhet me shumë pasion, dashuri dhe përkushtim dhe kërkon shumë investim (financiar dhe jo)! Kështu që pas ca kohe arrin ta dallosh lehtë se cili lokal ka pas tij një profesionist ose të paktën një person që e do vërtet këtë biznes.

Më pëlqejnë jashtë mase vendet e vogla me personalitet e me shije dhe Hemingway Bar Tirana, është pikërisht kështu: një oaz i vogël ku çdo gjë është me kujdes e ‘rastësishme’, ku çdo detaj është i kuruar. 
© Courtesy FB Hemingway Bar Tirana
Zgjedhja e pijeve në Hemingway është fantastike, me një koleksion Rum ku mund të eksperimentosh me shijet si askund tjetër. Servirja është gjithmonë perfekte, me gotat më të veçanta, mbajtëset apo shoqërueset që vetëm dikush që e ka aq për zemër atë vend siç është Rudi, mund të bëjë.




E veçanta është që vendet e mira mbledhin edhe njerëz të mirë. Hemingway ka komunitetin e vet të njerëzve të veçantë, të rehatshëm, që besojnë në diçka dhe që kanë pasionet e tyre.
Mund të flas për Hemingway shumë gjatë por nuk nuk dua ta zgjas shumë sepse mjafton të kalosh në një nga rrugët më të bukura dhe të shijosh një pije atje thjesht në mes të rrugës me pemë, ku të paktën na duket vetja sikur ende i përkasim këtij qyteti.

Natë Jazz & Bossa Nova @ Heminway Bar Tirana
Si dikush që gjithmonë gjen diçka për të përmirësuar e vetmja gjë që do të shtoja eshtë një menu ushqimesh për të shoqëruar pijet e mrekullueshme, dhe këtë e them për dy arsye: e para sepse për mua një bar i mirë duhet të shërbejë një menu ushqimesh, dhe e dyta sepse Rudi do të përgatiste pjata të shijshme nga cepa të ndryshëm të botës, por di edhe që e vetmja arsye që kjo nuk ndodh është sepse vendi është shumë i vogël, kështu që nuk kam ç’them më shumë, thjesht që e dua shumë Hemingway-n dhe nuk jam e vetmja!

Shumë 'Sweet'!

Monday, September 21, 2015

Të dielat ‘tradicionale’

Të dielat, sidomos ato me diell janë koha kur të gjithë kanë të njejtin mendim: të hanë një drekë në periferi. Ideja në thelb, nuk është e keqe por sa herë që më vjen një propozim i tillë përpiqem t’a evitoj.
Jo sepse nuk më pëlqen të shijoj një dreke të qetë në hije, në ajër (më) të pastër apo të zbuloj shije tradicionale, por sepse eksperiencat e përsëritura kanë treguar që ka diçka që nuk shkon dhe që nuk të jep kënaqësinë e pritur.
Kisha dëgjuar për Nano Resort fjalë shumë të mira, dhe sigurisht që isha shumë e interesuar t’a provoja. Herën e parë që shkova nuk kishte vend dhe na njoftuan që duhet të rezervonim më parë. Për këtë arsye këtë herë rezervuam parapakisht, ku personi shumë i sjellshëm në telefon më shpjegoi që ora 13.00-14.00 ishte fashë shumë e zënë dhe më sugjeroi një orar pak më të vonët. Kur arritëm, teksa prisnim që të bëhej gati tavolina u endëm pak nëpër kopshte ku situata na u paraqit edhe më premtuese, sepse ato çka do provonim ishin pikërisht të kultivuara aty.


Në momentin që arritëm të uleshim në tavolinë filluan edhe problemet tona. Kisha idenë që kur rezervon, nuk të duhet të presësh 30 minuta për të hequr pjatat e klientëve përpara nesh, 20 minuta për të shtruar një mbulesë të re, 10 të tjera për të marrë porosinë e kështu me radhë deri në fund kur na u deshën rreth 40 minuta për të marrë faturën.

Është e kotë të them që patëm mundësinë të shikonim një Menu apo të bënim ndonjë proces me lezet, sepse pritja e gjatë mes çdo hallke, na shtyu që porosinë t'a jepnim sa më me ngut se ndoshta na ikte rasti.

Porosia në fakt erdhi shumë shpejt (parapërgatitja është OK me volume të tilla) dhe ushqimi ishte vërtet i prezantuar mirë dhe i shijshëm. Personalisht nuk e kam shumë përzemër ushqimin tradicional por në këtë rast pashë një trajtim shumë të kuruar të pjatave tipike, dhe kjo më pëlqeu shumë.

Antipasta e shtëpisë (Gjalpë me erëza, ullinj, domate qershi, turshi etj.)
Sallatë me disa lloje domatesh dhe disa lloje gjethesh 
Mish keci me përshesh
Djathë i bardhë në petë me susam dhe erëza
Zog i i pjekur me oriz
Ambjenti ishte vërtet i bukur dhe i kuruar por hapësira e madhe, sasia e tavolinave dhe masiviteti i klientëve e vendoste qartë stafin në vështirësi. Kamarierët tentonin të qetësonin klientët e bezdisur nga pritjet tejet të gjata, por fakti që harronin pjesë të takëmeve (për gjysmën e drekës nuk na erdhën pecetat psh.), vraponin lartë e poshtë si të çakërdisur nuk besoj se e ndihmonte ndopak situatën.
Fatura në fund nuk ishte e paarsyshme duke marrë parasysh që ambjenti, përgatitja dhe ushqimi ishin ndryshe nga standarti i zonës përreth. Për të krijuar një ide një antipastë e shtëpisë (për 4 persona) dhe dy pjata kryesore (të përbashkëta) me bazë mishi, të cilat ishin shumë të bollshme na kushtoi rreth 1500-1700 Lekë personi.

© Photo courtesy: Isi Topçiu
© Photo courtesy: Isi Topçiu

A do kthehesha përsëri?

Nuk e di nëse do kthehesha. Ndoshta do përpiqesha të evitoja të dielat, sepse mendoj që ‘E diela’ është problemi i përbashkët i të gjithë restoranteve në rrethinat e Tiranës, që nuk arrijnë të menaxhojnë drejt situatën e ngarkuar sepse punojnë vetëm një ditë (ose maksimumi dy) dhe duhet të kompesojnë pjesën tjetër financiarisht. Megjithatë e gjithë kjo më bëri të "peshoj" atë çka është më e rëndësishme në një biznes të tillë: Ushqimi apo Shërbimi. Ky është një nga rastet kur edhe një vend i pëlqyeshëm mund të kthehet në një vend të pa frekuentueshëm për shkak të shërbimit të keq, ashtu sikur se do të ishte edhe e kundërta.

Me shumë durim: Sweet!
Nëse do të më duhet të rekomandoja një vend tradicional do të ishte një opsion që do e zgjidhja por duke u parapërgatitur për pritjen e mundshme.